ଏହି ସୁନ୍ଦର କବିତାଟି ଜୀବନର ପରମ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଚେତନାକୁ ବହୁତ ସରଳ ତଥା ମର୍ମସ୍ପର୍ଶୀ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ଏଥିରେ ସଂସାରର କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁରତା ଏବଂ ଭଗବତ୍ ଭକ୍ତିର ମହତ୍ତ୍ୱ ଲୁଚି ରହିଛି।
ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ପଦାବଳୀକୁ ଆଉ ଟିକେ ସୁସଜ୍ଜିତ ରୂପରେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛି:
ଲୋଭ ମୋହ ମାୟାରେ ପଡ଼ିଛ,
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଠାରେ ତ ବେଳ ନାହିଁ;
ସବୁ ରହିଯିବ, ଏକା ଚାଲିଯିବ,
କର୍ମ ହିଁ ଯିବ ସାଥୀ ହୋଇ।
ବିଶ୍ୱାସ କରିଛି ଜୀବନସାଥୀ ମୁଁ,
ସତ୍ୟକୁ କରିଛି ମୋର ବନ୍ଧୁ;
ମୋ ଶୂନ୍ୟ ହାତେ ପୁଣ୍ୟ ଢାଳିଦିଅ,
କରୁଣାକର ହେ କରୁଣାସିନ୍ଧୁ।💡 କବିତାର କିଛି ମୁଖ୍ୟ ଭାବାର୍ଥ:
- ମାୟାର ବନ୍ଧନ: ମଣିଷ ସଂସାରର ଲୋଭ ଓ ମାୟାରେ ଏମିତି ବୁଡ଼ି ରହେ ଯେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇବାକୁ ସମୟ ପାଏ ନାହିଁ।
- ଶେଷ ସତ୍ୟ: ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସବୁ ଧନସମ୍ପଦ ଏଠାରେ ରହିଯିବ। କେବଳ ମଣିଷର ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ ‘କର୍ମ’ ହିଁ ତାର ସାଥୀ ହୋଇଯାଏ।
- ସତ୍ୟ ଓ ସମର୍ପଣ: ଜୀବନରେ ସତ୍ୟକୁ ବନ୍ଧୁ କରି ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ (କରୁଣାସିନ୍ଧୁ) ଚରଣରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପଣ କରି ପୁଣ୍ୟ ଭିକ୍ଷା କରିବା ହିଁ ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ।
ଖୁବ୍ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ଚିନ୍ତାଧାରା! ସଂସାରର ଜଞ୍ଜାଳ ଭିତରେ ଏମିତି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭାବନା ମନକୁ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ।